|
|
|
|
|
November 2026 Tsjerkefinster
November 2026 Tsjerkefinster
overdenking
Een christen zijn op je werk
.png)
In de laatste ontmoetingsdienst in Augustinusga was het thema ‘Wat is jouw superkracht?’ We lazen over de roeping van Besaleël en Oholiab. Zij moesten regie voeren over het maken van de Tabernakel. De stoffen, stenen, het hout, en de bewerking daarvan. We lezen het in Exodus 31.
Een hele verantwoordelijkheid: een huis maken waar God woont! Maar zij hoefden het niet alleen te doen. Over Besaleël lezen we dat hij vervuld wordt van Gods Geest. En hij ontvangt wijsheid, inzicht, kennis, en allerlei vakmanschap. Dat zijn de gaven die hij heeft ontvangen. Zijn talenten zijn het maken van ontwerpen, snijden van stenen, bewerken van hout en “hij beheerst ook allerlei andere vaardigheden.” Maar zijn superkracht, zo zeiden we, is Gods Geest die in hem woont.
Vaak lezen we in de Bijbel over profeten, koningen, apostelen die geroepen zijn om het evangelie te verkondigen. Het mooie aan deze tekst is dat we zien dat God ook mensen roept tot vakmanschap. Werk dat juist met de handen wordt uitgevoerd. Met precisie, met zorg, aandacht, en met liefde voor je beroep.
Voor ons als gelovigen is het belangrijk om je werk niet te zien als je ‘werk’ of als je ‘baan’ maar als je beroep. Waarvoor heeft God jouw geroepen? En hoe kan jij in je beroep (betaald of onbetaald), vormgeven aan je geloof?
Iedereen kan vaardigheden proberen zoals steen snijden, hout bewerken, of ontwerpen maken. Zelfs ik, al zou het waarschijnlijk een zootje worden. Maar slechts enkelen kunnen dat doen met wijsheid, inzicht en kennis van zaken. Het is een gave van God, waar we God om mogen bidden.
Hoe prachtig is het als je met je beroep niet alleen je geld verdient of invulling vindt voor je dag, maar dat je ook écht tot zegen mag zijn! Een tegelzetter die de klus met aandacht klaart en zijn klant laat genieten van een prachtige nieuwe badkamer.
Een kledingverkoopster die met liefde en eerlijkheid adviseert waardoor de klant kan genieten van een prachtige nieuwe outfit. Een boekhouder die zorgvuldig met cijfers omgaat om de ander te ontzorgen.
Oholiab was de medewerker van Besaleël. Wat is een fijn als je een goede relatie hebt met je collega’s. Gods Geest laat ons ook op een andere manier met onze collega’s omgaan. Hoe zie je de ander? Hoe praat je over elkaar? Doe je mee als er wordt geroddeld? Help je de ander uit liefde of wil je graag laten zien dat je het beter weet?
We mogen God bidden om Zijn superkracht. Dat die meer en meer in ons mag werken.
“Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.” – Galaten 5:22-23
Erwin Kooistra
Algemeen
Minsken fan ‘e wei Nieuwsbrief van de classis, Jaargang 2026, Nr 6
‘Wat het oog niet heeft gezien
en het oor niet heeft gehoord,
wat in geen mensenhart is opgekomen,
dat heeft God bestemd voor wie Hem liefheeft.’ (I Korintiërs 2:9, NBV21)
Van ver
‘Wat je van ver haalt, is lekker’ luidt het spreekwoord, en dat gaat in zekere zin ook op voor ons geloof. Al wat dichtbij en herkenbaar is, gaat immers mank aan dezelfde kwalen als wij. Inspiratie putten we uit vreemde bron: oude teksten uit de bijbel en een in de loop der eeuwen ontwikkelde liturgie. Niet omdat oud altijd beter is dan nieuw, wel omdat het je anders leert te kijken naar wat je dacht te kennen. En zo helpen ook contacten binnen de wereldwijde oecumene ons om met een frisse blik te kijken naar wie we zelf zijn.
Vrijmoedigheid in Bradford
Classispredikanten en synodescriba gingen daarom naar Engeland voor een kennismaking met de Anglicaanse kerk. We logeerden in Bradford, in de buurt van Manchester en Leeds. Meteen de eerste dag al werden we ontvangen in de kathedraal door de plaatselijke deken. Wat me opviel aan deze ontmoeting is dat onze gastheer denkt vanuit het kerkgebouw. Dat staat open voor elke levende ziel in de stad en in de kerk doen ze er alles aan om mensen er zo goed mogelijk te ontvangen. In onze protestantse gemeenten denken we meer vanuit de gemeente en haar leden. Enerzijds mooi: je denkt vanuit mensen. Anderzijds is de ledenlijst voor velen ook een bron van schuldgevoel: hier ben ik allemaal nog niet geweest… De Anglicaan laat dat rusten, doet de deur van z’n kerk open en laat z’n fantasie de vrije loop om daar iets voor de mensen te doen.
En er komen veel mensen: niet alleen omdat het een mooie oude kathedraal is, maar ook omdat mensen zich er welkom voelen. Bradford is een multiculturele stad. Alle nationaliteiten en religies kom je er tegen. Maar elk spreekt van ‘onze kathedraal’. Het voelt voor velen als ‘neutraal terrein’. Niet dat een kerk ooit neutraal kan zijn: de muren zijn doortrokken van eeuwenoud gebed. En daar gaan ze ook mee door. Wie binnenkomt mag weten dat dit een kerk is. Er klinken woorden van geloof. ‘Vrijmoedig’ zou je dat kunnen noemen: overtuigd met alle ruimte voor de ander.
In Nederland doen we vaak het één of het ander: óf we gebruiken de kerk voor een kerkdienst, óf we verhuren ‘m voor heel iets anders en bergen daarvoor desnoods de christelijke symbolen weg. Zouden we hierin iets van Engeland kunnen leren?
Solidariteit in Thornburry
Hierboven noemde ik al het multiculturele karakter van Bradford. In de wijk Thornburry zijn de meeste inwoners moslim. De christelijke gemeente is zo klein geworden, dat de kerk bij ons al gesloten zou zijn: niet meer op te brengen voor de gemeente. Maar hier is een andere keuze gemaakt. De Anglicaanse kerk denkt niet vanuit de plaatselijke gemeente maar vanuit het bisdom. En dat wil deze wijk niet in de steek laten. De zondagse kerkdienst lukt er niet meer, maar de dagelijkse gebeden gaan door. En verder is er een voedselbank, kinderwerk, vrouwenwerk, bibliotheek, wijktuin etc. Zo blijft de kerk zichtbaar aanwezig. Zou dat bij ons, middels warme solidariteit, ook kunnen?
Ontmoeting in Fountains Church
Niet alleen het behouden van bestaande kerken blijkt zo mogelijk, ook het stichten van nieuwe. De Fountains Church is gehuisvest in een voormalig complex van nachtclubs. Het is een centrum geworden waar kerk en stad elkaar ontmoeten. Je kunt er eten voor één pond, kijken naar een bijbelverhaal in pantomime of deelnemen aan de ontmoeting van christenen en moslims. In een stad waar het wereldnieuws dadelijk voelbaar is in de mensen om je heen, is dit gesprek hard nodig. Wat ik verrassend vond, is dat deze dialoog er begint bij de vrouwen. Gezien de bijzondere plaats van vrouwen in de meeste niet-westerse religies geeft dit nieuwe ingangen in een soms al jaren vastgelopen relatie.
Opstanding in Harrogate
Harrogate ligt in iets landelijker gebied, al voelt het voor Friese begrippen nog best wel stads. We waren er te gast in een netwerkkerk: buiten de dienst op zondagmorgen was er een heel netwerk van activiteiten, min of eer gelinkt aan het geloof. Zo kon je er een ‘resurrection bike’ kopen: een oude fiets die door een groep vrijwilligers was opgeknapt en daarmee een nieuw leven kon beginnen. Samen met wandelclubs, handwerkkringen en andere activiteiten ontstaat er zo een netwerk waarbinnen het geloof als vanzelfsprekend ook ter sprake komt. In sommige gemeenten hier zie ik ook zulke netwerken ontstaan. De activiteiten lijken niets met de kerk te maken te hebben, tot je al knutselend zomaar je levensvragen op tafel hebt gelegd.
Wortels in Ripon
In Ripon kwamen we dicht bij de bron waar ook onze kerk in Fryslân uit voortgekomen is. Dit is de stad waar Willibrord is opgegroeid, de aartsbisschop der Friezen die in het begin van de achtste eeuw het Evangelie naar onze lage landen heeft gebracht. Hier komen wij dus vandaan, dacht ik. Hier begint ook ons verhaal. In de Anglicaanse kerk is men gewoon om ook je ambt in de kerk ook in die lijn te zien. We hebben het Evangelie niet zelf bedacht, we hebben het van hen die ons zijn voorgegaan. En die weer van hen dáárvoor. De band tussen priester en bisschop is daarom heel belangrijk: via hem sta je in de traditie die ooit bij de apostelen begon. Dat bevrijd je van de waan van de dag. We halen het van ver.
Herkenning in Richmond
Het meest troostrijk vond ik ons bezoek aan Richmond. Het kerkje heeft ooit nog dienst gedaan als decor voor James Harriot, dan kunt u zich wel enige voorstelling maken. We zaten er bij elkaar met drie voorgangers van zeven kerken in negen dorpen. Het zijn allemaal kleine gemeenschappen die zich nu oriënteren op de vraag: hoe verder met minder mensen? Ze zijn te verweven met de dorpen om die los te laten, maar tegelijk zijn ze te kwetsbaar om alles vast te houden. Ze proberen nu met één kerkenraad meerdere gemeenschappen te verbinden, om op elke plek wél aanwezig te zijn. Alles goed te vergelijken met onze situatie. en net als zij houden we dapper vol: in welke vorm dan ook, de kerk gaat door!
Keuze op zondag
Op zondag gingen we twee aan twee naar de kerk. Ik mocht met een collega naar de Kathedraal, waar onze scriba de preek mocht houden. Een ander koppel bezocht een opwekkingsdienst in een achterstandswijk. Zij waren geraakt, niet zozeer door de viering zelf als wel door de manier waarop de kerkgangers erin meededen. Het geloof sprak uit hun ogen. In een derde kerk werden verschillende tradities met elkaar verbonden, en in een vierde werd voor een hele rij mensen hun doop bevestigd in de confirmatie: traditioneel door de bisschop met mijter en al. Keuze genoeg! En dat gold niet alleen voor ons: elk heeft die keus. Men kiest niet voor één manier van vieren, maar voor samenspel. Mixed Ecology, noemen ze dat. Sommige grotere plaatsen in onze classis experimenteren ermee, hier zagen we hoe het werkt. Ik houd ervan.
Naar huis
De vrijmoedigheid van onze Engelse collega’s blijft ons bij. Is het hun liturgie, hun gevoel voor traditie, hun kerkstructuur of hun priesterboordje? Of zit het er gewoon in? Ons niet aflatend pogen gewoon te doen steekt er misschien wat karig bij af. Dat is het bij alles wat je van ver haalt. Daarvoor zijn we kerk.
Voor de agenda: 15 november Sjongmiddei Fedde Schurer; 17 november classis; 28 november studiemiddag organisten. Zie classisfryslan.nl.
Met hartelijke groet,
ds. Riemer Praamsma, uw classispredikant
(06-58013225 | r.praamsma@protestantsekerk.nl
10 jaar babyboxen – de babybox is pas het begin
In tien jaar babyboxen heb ik heel wat pasgeboren baby’s in mijn armen mogen houden. Ik kwam bij moeders thuis, luisterde naar hun verhalen en kreeg soms heel even een bijzonder inkijkje in hun leven.
Het waren bijzondere kraambezoeken. Soms in een huis waar bijna niets was. Bij jonge moeders die onzeker waren over de toekomst. Ik zag armoede en zorgen, maar ook zoveel liefde en trots. Een moeder die haar baby nog snel de mooiste kleertjes aantrekt als we komen. Die blij de inhoud van de babybox bekijkt. En die, als we wat langer blijven zitten, haar verhaal begint te vertellen.
Want dat is wat ik in al die jaren heb gezien: een babybox is veel meer dan een handige doos met spullen.
Natuurlijk zijn de luiers, kleertjes en verzorgingsproducten hard nodig. Maar de box is vooral een startpunt. Hij opent een deur. Onze medewerkers komen bij een moeder thuis, leren haar kennen en horen wat er werkelijk speelt. Soms blijft het bij een mooi kraambezoek. Soms blijkt er veel meer nodig te zijn en ontstaat er begeleiding die maanden of zelfs langer duurt.
Amir bleef bij zijn moeder
Het verhaal van Kristina in Rusland laat zien hoeveel verschil dat kan maken.Als haar zoon Amir wordt geboren, wil Kristina hem achterlaten in de kraamkliniek. Niet omdat ze hem niet wil, maar omdat ze niet ziet hoe ze voor hem kan zorgen. Er is geen geld, nauwelijks toekomstperspectief en Kristina heeft zelfs geen identiteitspapieren.
De kraamkliniek belt onze collega Lyuba. Zij komt met een babybox. Met kleding en verzorgingsproducten voor Amir, maar vooral met aandacht voor zijn moeder.En daar stopt het niet.
Lyuba blijft naast Kristina staan. Ze helpt haar met haar documenten, waardoor ze toegang krijgt tot medische zorg en kinderbijslag. Er komt
uimte om vooruit te kijken.
Amir hoeft niet achter te blijven. Hij gaat met zijn moeder mee naar huis en groeit op bij Kristina en zijn zusje. Dát is wat een babybox kan beginnen.
Al tien jaar gaan deuren open
In tien jaar tijd hebben we meer dan 4.405 babyboxen uitgedeeld. Daarnaast deelden we 3.099 familyboxen uit: dozen met kleding voor gezinnen met iets oudere kinderen.
Dat zijn indrukwekkende aantallen. Maar voor mij zijn het vooral duizenden ontmoetingen. Duizenden momenten waarop een deur openging en onze medewerkers een moeder, een baby of een gezin mochten leren kennen.
De box geeft onze medewerkers de mogelijkheid om dichtbij te komen. Om te luisteren en praktische hulp te bieden. Om te vertellen dat een moeder en haar kindje kostbaar zijn in Gods ogen en, als daar ruimte voor is, samen te bidden. En wanneer er meer nodig is, kunnen we naast een moeder blijven staan.
Als ik terugdenk aan de levens waar ik zelf even binnen mocht kijken en de baby’s die ik heb vastgehouden, maakt juist dát me dankbaar. Achter iedere box zit een moeder, een kind en een eigen verhaal.
De komende 10 jaar zullen we doorgaan. Help je mee?
€10 – een pak luiers
€20 – babykleding voor een half jaar
€50 – een complete babybox
€150 – een voorlichtingsbijeenkomst met gebed
€225 – babyvoeding voor een half jaar
Een babybox helpt op het moment dat een kindje wordt geboren. Maar onze hoop is dat daar iets begint wat veel langer meegaat.
Dat er een deur opengaat. Dat een moeder wordt gezien. En dat we naast haar mogen blijven staan. Dank je wel!
Gerande Sikkema-Aalvanger
Betrokkenheid en relaties
Gemeentenieuws - Augustinusga
Fan de dûmny
Vertragen?
Het najaar is nu echt aangebroken, de weken vullen zich met mooie kerkdiensten, vergaderingen, bezoekjes, gesprekskringen en allerlei dingen die ‘erbij horen’. Soms zou de tijd wel eens wat langzamer mogen gaan. En als je ergens naar uitkijkt duurt het soms juist te lang.
De stilte vinden, de rust, bezinning, het lijkt er niet makkelijker op te worden. Ik merk het zelf, maar soms ook bij de kinderen. Hun hersenen wennen aan veel prikkels, snelle filmpjes, drie dingen tegelijk enz. Hoe kunnen we vertragen?
Als gemeente is het soms ook een uitdaging. Stil staan bij wat écht belangrijk is, koers bepalen, vooruitkijken en vertrouwen.
Als we thuis bidden voor het eten, gaat het natuurlijk lang niet altijd zoals ik het graag zou willen. De een begint al, de anders kletst er doorheen enz. Maar soms zegt de oudste: ik wil bidden mama. En dan komt er een heel bewust en zorgvuldig bedacht gebed. Hij dankt voor de dag, voor het eten, en bidt voor álle mensen. Zomaar een moment waarop alles even vertraagt. Een moment waarop we bepaald worden bij wat er écht toe doet. Wat is voor u/ voor jou zo’n moment?
Pastoraat
Grietje van der Heide heeft het bezoekwerk helaas moeten stoppen. Grietje dank je wel voor je inzet en je fijne bijdrage en aanwezigheid in de bezoekgroep! In november zullen we in het pastoraal team kijken wat dit betekent voor de verdeling van de adressen. Extra bezoekmedewerkers zijn altijd welkom, dus als iemand het team wil komen versterken of wat meer informatie wil – ik hoor het graag!
Voor alle gemeenteleden geldt: heeft u/ heb jij behoefte aan een luisterend oor of gesprek? Om welke reden dan ook. Laat het weten aan ondergetekende, iemand van de kerkenraad of Sandra Kamminga.
Verhuisd
Na tien maanden verbouwing zijn we eindelijk weer thuis in ons eigen huis. Ook daar is het nog niet klaar en moet alles z’n plekje nog vinden, maar het thuisgevoel was er direct weer en we zijn blij en dankbaar met hoe alles gelopen is het afgelopen jaar. Heerlijk om weer een echte werkplek te hebben en zo mijn kopij te schrijven.
Dus bij deze weer een hartelijke groet vanaf de Prikwei in Aldeboarn,
Ds. Inge
van de kerkenraad
Enkele punten uit de notulen van de kerkenraadsvergadering van 6 oktober 2026 om 19.30 uur in het Tsjerkegebouw
Rommie opent de vergadering met Psalm 121.
Hierna komt Theo Baas met uitleg over de nieuwe website. De eerste opzet is klaar, deze kunnen we bekijken en eventuele wijzigingen doorgeven.
Hierna behandelen we de 13 vragen over wijziging kerkorde. Het gaat met name over de kerkelijk werker of pastor met preekconsent, deze willen ze voor de gemeente met hetzelfde loon als een predikant belasten, terwijl hij in werkelijkheid minder betaald krijgt. Ook wordt de keuze van een dominee of kerkelijk werker bepaald door een consulent. Dit lijkt ons voor kleine gemeenten geen goed idee.
Naar aanleiding van de notulen: Enna wordt de nieuwe contactpersoon met de “twa ikker” school.
Het plexiglas ligt inmiddels op de kleden van avondmaalstafel.
College van beheer: Vacature jeugdwerker, er is 1 sollicitant op afgekomen. Inmiddels is er een positief gesprek geweest, een tweede gesprek wordt ingepland.
Wij zijn bezig om de brief voor de vrijwillige bijdrage aan te passen met een vrijwillige bijdrage voor het Tsjerkefinster. Dit omdat de vrijwillige bijdrage voor het Tsjerkefinster slecht betaald wordt.
20 oktober staat het koperpoetsen gepland en op 26 oktober worden de lampen vervangen met een hoogwerker. Het schilderwerk in de pastorie is klaar.
De gemeenteavond is op 4 november na de dankstond. We behandelen de notulen van de vorige keer en 2 agendapunten, de 11 uursdiensten en een update van de vacature jeugdwerker. Vervolgens sluiten we de avond af met een hapje en een drankje.
Mededeling predikant: Inge is inmiddels weer terug op de boerderij met haar gezin, na de verbouwing die nu bijna klaar is. Ze konden tijdelijk in de naastgelegen boerderij wonen.
Wilt u ook een dienst meebeleven, dit kan, elke zondag staat er een dienst gepland.
Namens de kerkenraad.
Pieter Nicolai
Ontmoetingsdienst 13 december: ‘Welkom thuis!’
In november is er geen ontmoetingsdienst. Maar de volgende is in december! Zet de datum alvast in je agenda:
Wanneer: zondag 13 december om 10.00 uur
Waar: in het Tsjerkegebou
Het thema zal zijn: ‘Welkom thuis!’ Het wordt een mooie dienst waar jong en oud zich thuis voelen. Alvast tot dan!
Namens het ontmoetingsdienstteam,
Erwin Kooistra
diaconie
Collecte november
Nederland omzien naar gevangenen
In Nederland zitten ruim 33.000 mensen een korte of langere gevangenisstraf uit. Jezus roept ons op om barmhartig naar hen om te zien. Daarom steunt Kerk in Actie (ex-) gevangenen,
tbs-patiënten en hun families om te werken aan herstel.
Hierbij is extra aandacht voor kinderen die een vader of moeder in detentie hebben.
Kerk in Actie ondersteunt initiatieven die gevangenen bezoeken, begeleiden en helpen bij een nieuwe start. Zo krijgennzij weer perspectief op een betere toekomst.
De dankstond collecte is voor Schuldhulpmaatjes.
| | terug
|
| |
|
|
|
|
01-11-2026
om
9.00
.jpg)
op 
